काठमाडौं । बर्दिया जिल्ला बढैयाताल गाउँपालिका–५ जगतियाका घनश्याम सापकोटा बे’प’त्ता छोरीको खोजी गर्दागर्दै थाकिसक्नुभयो । उहाँले बे’प’त्ता भएको पुष्टि हुने कागज सरकारी निकायदेखि मानवअधिकार सङ्घसंस्थामा पेश गरेपनि अहिलेसम्म कुनै पत्तो लाग्न सकेको छैन । उहाँ गुनासो गर्नुहुन्छ, “छोरीको न लास पाइयो न सास ।”

File Photo

विसं २०६० मा नेपालगञ्जमा अध्यनरत छोरी दीपाको सुरक्षाकर्र्मीको टोलीले नियन्त्रण लिएका थिए । त्यसपछि बे’प’त्ता छोरी घर फर्किने पर्खाईमा बसेका उहाँलाई बुढ्यौलीले छोइसकेको छ । “त्यस घटनापछि देशमा अनेक सरकार फेरिए शैली उस्तै छ,” उहाँले भन्नुभयो, “हाम्रा सन्ततिको रगत बगेर विष बन्यो । पद पाएपछि नेताले सबै भुले ।”

बढैयाताल गाउँपालिका–५ जगतिया गाउँको मगन्ती थारुको पीडा पनि उस्तै छ । विसं २०५८ मंसिर २७ गते श्रीमान शिवशरण कोहलपुर आफन्त कहाँ जाँदा बाटोमा पक्राउ गरे । चार महिना विभिन्न हिरासतमा यातना सहँदै कारागार पुगेका उनी चैत २१ गते गुलरियास्थित कारागारबाटै बे’प’त्ता पारिएको बताइएको छ ।

त्यसपछि पीडामा बाँचेकी मगन्ती भित्तामा टाँसेको श्रीमानको फोटो हेर्न विवश हुनुहुन्छ । उहाँ भन्नुहुन्छ, “आफन्त गुमाएको पीडा देश चलाउनेले बुझेनन्, आफ्नो मान्छे बाँचेको छ वा मरेको छ त्यो पनि थाहा पाइएन ।”

दशवर्षे द्व’न्द्वमा राज्य र वि’द्रो’ही पक्षबाट आफन्त गुमाएका अवस्था यी प्रतिनिधि घटनाले पुष्टि गर्छ । बर्दियामा बे’प’त्ता भएका २७८ व्यक्तिका परिवार यस्तै पीडामा बाँच्न विवश छन् । राज्यले बे’प’त्ता परिवारलाई विभिन्न किसिमको आवश्वासन दिएको बे’प’त्ता परिवारको गुनासो छ ।

दोषीलाई कारबाहीको माग गरेको वर्षौं बितिसक्दा पनि राज्यले बे’प’त्ता परिवारको मागप्रति बेवास्ता गरेको महिला कानून विकास मञ्चका काशीराम चौधरीले बताउनुभयो । उहाँ भन्नुहुन्छ, “बे’प’त्ता परिवारको घाउमा मलम लगाउने काम समेत राज्यले गर्न सकेको छैन ।”

सम्बन्धित खबरहरु